โรคลำไส้อักเสบติดต่อ (Canine Viral Enteritis)

โรคลำไส้อักเสบติดต่อ (Canine Viral Enteritis)

โรคลำไส้อักเสบติดต่อมีสาเหตุจากเชื้อไวรัสและเป็นโรคติดต่อร้ายแรงสำหรับสุนัข โดยเฉพาะลูกสุนัขที่มีอายุต่ำกว่า 6 เดือน ซึ่งมีโอกาสติดโรคได้ง่ายที่สุด เชื้อไวรัสที่ก่อให้เกิดโรคลำไส้อักเสบติดต่อมี 2 ชนิด คือ เชื้อโคโรนาไวรัส (coronavirus) และเชื้อพาร์โวไวรัส (parvovirus) (วิชัย คูสกุล, 2549; Bakerinstitute, 2014; Campbell, Corbin and Campbel,2005)

โรคลำไส้อักเสบติดต่อเนื่องจากเชื้อโคโรนาไวรัส (Canine Coronavirus, CCV)

มีความรุนแรงน้อยกว่าโรคลำไส้อักเสบ ติดต่อเนื่องจากเชื้อพาร์โวไวรัส หรือโรคไขหัด แต่ทำให้สุนัขมีอาการอ่อนเพลียนักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันรายงานว่า มีการค้นพบสุนัขป่วยเป็นโรคโคโรนาไวรัสครั้งแรกใน ค.ศ.1971 หลังจากนั้น 3 ศตวรรษ เชื้อไวรัสดังกล่าวจึงแพร่กระจายไปทั่วโลก สุนัขที่เป็นโรคนี้มีอาการป่วยไม่รุนแรง และร่างกายกลับสู่ภาวะปกติภายในเวลาไม่นาน แต่ยังไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับระยะเวลาในการมีชีวิตอยู่ของเชื้อโคโรนาไวรัสภายนอกร่างกายสุนัข (Tilly and Smith, 2000)

ปัจจัยที่มีผลต่อการติดเชื้อไวรัสของสุนัข ได้แก่ สุขภาพ โดยรวมของสุนัข ระดับภูมิต้านทานของสุนัข ประวัติการได้รับวัคซีน ระดับความรุนแรงของเชื้อไวรัส และปัจจัยจากสภาพแวดล้อมต่าง ๆ เช่น ความเครียดสภาพความแห้งและความเย็นของอากาศ ปัจจัยเหล่านี้มีผลต่อการติดเชื้อไวรัสและการเกิดโรคของสุนัข โดยเฉพาะระดับความรุนแรงของเชื้อไวรัสและระดับภูมิต้านทานของสุนัขมีความสำคัญมากที่สุด

ระยะฟักตัวของโรค หลังจากที่สุนัขได้รับเชื้อไวรัสชนิดนี้เข้าสู่ร่างกายจะมีระยะเวลาฟักตัวประมาณ 1- 3 วัน จึงเริ่มมีอาการอาเจียนและท้องเสีย เพราะเชื้อไวรัสจะไปอยู่ในระบบทางเดินอาหารบริเวณลำไส้เล็ก ซึ่งเป็นอวัยวะเป้าหมาย และทำให้เกิดการอักเสบหรือทำลายเนื้อเยื่อด้านบนของวิลไล (villi) ประมาณ 2 ใน 3 จึงทำให้ประสิทธิภาพการดูดซึมสารอาหารของลำไส้เล็กลดลง แต่การอักเสบจะหายไปภายในเวลา 1 สัปดาห์ ถ้าไม่มีโรคอื่น ๆ แทรกซ้อน โรคนี้จะทำให้สุนัขป่วยเพียงเล็กน้อย

การติดต่อ โรคนี้ติดต่อโดยการสัมผัสอุจจาระผ่านทางเดินอาหาร เนื่องจากสุนัขป่วยขับเชื้อไวรัสปนออกมากับอุจจาระ จากนั้นสุนัขปกติไปเลีย กิน หรือดื่มน้ำที่มีอุจจาระซึ่งมีเชื้อไวรัสปนเปื้อนเหล่านี้เข้าไป โดยมีโปรตีนที่ห่อหุ้มตัวเชื้อไวรัส (capsids) ช่วยป้องกันอันตรายจากน้ำย่อยในกระเพาะอาหารจนกระทั้งผ่านไปสู่ลำไส้เล็กได้

อาการที่พบ สุนัขป่วยมีอาการไข้และซึมเล็กน้อย อาเจียน ท้องเสีย มีภาวะร่างกายขาดน้ำ และไม่อยากกินอาหาร

การรักษา โรคนี้ใช้วิธีแบบประคับประคอง เพื่อให้ร่างกายสุนัขสร้างภูมิต้านทานต่อเชื้อไวรัสและฟื้นกลับมาสู่ภาวะปกติ ดังนั้น ควรจัดให้สุนัขพักฟื้นอยู่ในบริเวณที่มีความอบอุ่น สะอาด มีการระบายอากาศที่ดีให้สารเหลวร่วมกับยาปฏิชีวนะเข้าทางเส้นเลือดดำ เพื่อป้องกันการติดเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อน ร่วมกับการแก้ไขปัญหาร่างกายมีภาวะขาดน้ำ อาเจียนและท้องเสีย เป็นต้น

การป้องกันและควบคุม

  • ควรฉีดวัคซีนป้องกันโรคลำไส้อักเสบติดต่อเนื่องจากเชื้อโคโรนาไวรัสให้แก่สุนัข โดย Bakerinstitute (2014) แนะนำว่าควรฉีดวัคซีนทุก 3 – 4 สัปดาห์ ตั้งแต่อายุ 6 สัปดาห์ จนถึงอายุ 16 สัปดาห์ เป็นอย่างน้อยจะป้องกันโรคได้ดีขึ้น
  • แยกสุนัขป่วยออกจากสุนัขปกติ
  • ทำความสะอาดบริเวณที่สุนัขอยู่อาศัยด้วยสารฆ่าเชื้อที่มีฤทธิ์ทำลายเชื้อไวรัส หรือใช้สารฟอกขาวที่มีความเข้มข้นร้อยละ 3 เช่น สารละลายคลอรีน สารละลายโซเดียมไฮโพคลอไรต์ (sodium hypochlorite solution)

You may also like...